خدایا !!!

 از تجربه های تنهاییت برایم بگو...

این روزها

سر تا پا گوشم....

مادر! حضور نام تو در شعر های من

لطف خداست شامل حال غزل شده است...

غیر از تو جای هیچکسی نیست در دلم

این مسأله میان من و عشق حل شده است...

مادر اولین، زیباترین، واقعی ترین و پا برجا ترین

عشقی است که انسانها تجربه میکنند....

مادر عزیزم روزت مبارک.

جلوتر نیا !!!

خاکستری میشوی...

اینجا دلی را سوزانده اند........................!

ای دل تورا به خدا میسپارمت....

و خیالم از بابتت راحت است...

زیرا...

دیگر نه سوختنی هست،

نه شکستنی

و نه فرو ریختنی....

(الا به ذکرالله تطمئن القلوب)

خدای تنهای من...

" تنهایی" را دوست دارم

زیرا....

فقط در تنهاییست که تورا می یابم...

در تنهاییست که به تو می اندیشم...

پروردگارا !

 تنهایی هم نعمتی است

برای خودش ...

ببخش گاهی اگر از تنهایی مینالیم!!!

این از نادانی ماست...

میگویند:خاک سرد است و مردگان را به فراموشی میسپارد

در قبیله ی من مردگان که هیچ ، زندگان نیز مودت

از یادشان رفته است ...

زندگان نیز همچون مردگان فراموش میشوند ...

به راحتی....

و من به این نتیجه رسیده ام که...

خاک سرد نیست ،

این دلها هستند که یخ بسته اند...

این آدمها هستند که سردند....

خاک گناهی ندارد.....!!!

بازدید کنندگان عزیز بعد از بازدید از باران تنهایی من

لطفا در نظر سنجی شرکت کنید و نظر خودتون

رو درباره ی وبلاگم بگین !باتشکر

بخت با من یار نبود...

تو هم نبودی....

تنها من بودم و دلی که با یادت روزهای دلتنگی اش را میگذراند...

و فریاد هایی که کنج اتاق حنجره ام خاک میخوردند

و بغض هایی که در گلویم آرمیده بودند

میبینی ؟؟؟

بخت با من یار نبود اما...

تو هم نبودی

تو با دیگری یار بودی و من برای تسکین بیقراری

هایم روزی هزار مرتبه به خود تلقین میکنم

او دوستم داشت اما

بخت با من یار نبود....!!!

دلخوشم با غزلی تازه همینم کافیست

 تو مرا باز رساندی به یقینم کافیست

  قانعم بیشتر از این چه بخواهم از تو؟ 

 گاه گاهی که کنارت بنشینم کافیست

گله ای نیست من و فاصله ها همزادیم

 گاهی از دور تو را خوب ببینم کافیست

آسمانی تو ! در آن گستره خورشیدی کن

 من همین قدر که گرم است زمینم کافیست

من همین قدر که با حال و هوایت گهگاه

 برگی از باغچه ی شعر بچینم کافیست

فکر کردن به تو یعنی غزلی شور انگیز

 که همین شوق  مرا خوب ترینم ! کافیست

از اشتباهاتم کوه ساخته ای...

از گناهانت جز یک خیال فراموش شده چیزی نساخته ام...

می بینی؟؟؟؟؟

تو از کاه کوه ساخته ای و من از کوه ، کاه ساخته ام...

دلم میخواهد لحظه ای که در دلت احساس

"غرور" میکنی ...

بگویم : دیگر دوستت ندارم

میخواهم بدانم

بازهم همان انسان مغرور باقی خواهی ماند

یا غرورت زیر پاهای روزگار له میشود....

درست شبیه غرور من!!!

*********************************************

خدای من کاش میفهمیدم حکایت غرور آفریدنت را...!!!

میروم اما بدان یک سنگ هم خواهد شکست

آنچنان که تارو پود قلب من از هم گسست

میروم با زخم هایی مانده از یک سال سرد

آن همه برفی که آمدآشیانم را شکست

میروم اما نگویی بی وفا بود و نماند

از هجوم سایه ها دیگر نگاهم خسته است

راستی یادت بماند از گناه چشم تو

تاول غربت به روی باغ احساسم نشست

طرح ویران کردنم اما عجیب و ساده بود

روی جلد خاطراتم دست طوفان نقش بست...

اینجا میان آدمها فاصله بیداد میکند...

گریه که میکنی صدایت را فقط همان دیواری میشنود که به آن

تکیه داده ای....

فریاد هم که بکشی فریادت در صدای جیرجیرک های شهر گم میشود...

و راهی نیست....

جز اینکه سکوت کنی و بغض هایت را برای همیشه در گلویت

به خاک بسپاری....

اینجا همه نا شنوا میشوند وقتی که....

فقط کمی دلت گرفته باشد....

رفتنت را به شوخی میگفتی....

ماندنت را به یقین...

اما....

بعد از آنکه در آن غروب بارانی با چشم های خودم

رفتن پر اشتیاقت را نظاره کردم...

فهمیدم....

گاهی حرفهای دلت را به شوخی بیان میکنی...

اما افسوس که دیگر دیر بود...

خیلی دیر!

ای که روزی زنده بودنم به دیدنت بسته بود...

امروز که دیگر آخرین نفس هایم را در مخروبه ی تنهایی خویش

میکشم......

وصیت نامه ای نوشته ام که تمام دارایی ام به تو میرسد.

یک دل که تمام هستی ام بود و خودت آنرا شکستی.

مشتی غرور که زیر بار سنگینی دلت له شد.

راستی کمی خاطره هم پشت همان قاب عکس قدیمی

من و تو پنهان کرده ام و ذره ای هم لبخند زیر خاک

دفن کرده ام............!!!

همه برای توست تویی که هیچگاه عظمت عشقم را

جدی نگرفتی...